De maatregelen tegen corona hebben een enorme impact op het dagelijks leven van mensen met een verstandelijke beperking en hun familie. Die maatregelen tuimelen in korte tijd over elkaar heen.

Eerst kwam het bericht dat de dagbesteding werd gesloten en daarna kwam het bericht dat ik niet op bezoek mocht komen en dat mijn broer Dick ook niet bij ons op bezoek mocht komen. En dan één zinnetje dat men begrijpt hoe moeilijk dat is en dat het besluit niet licht genomen is.

Niet normaal

Ongekend, dacht ik onmiddellijk. Dat gaat nog wat worden. Dat zijn andere regels dan voor de rest van Nederland gelden. En hoe gaan we dat dan doen? Wat betekent dat dan in de praktijk?
Enfin, praktisch als ik ben eerst maar even wat afspraken met zijn persoonlijk begeleider gemaakt. De gouden driehoek voor samenwerkingen Dick, zijn PB-er en ik.

We sturen kaartjes naar Dick en alle anderen die we anders elke twee weken ontmoeten. Ik ben trots op m’n dochter die een avond aan de slag ging om voor iedereen een persoonlijk kaartje te ontwerpen.
En we gaan beeld bellen. Da’s tenminste iets. Als het werkt want dat weten we nog niet. Morgen gaan we het ontdekken want dan staat de eerste afspraak gepland in plaats van het bezoekje.

We bevinden ons een abnormale situatie. We zijn nog nooit met dit virus geconfronteerd geweest en er worden maatregelen genomen die totaal nieuw zijn voor ons allen. Als
de gewone structuren wegvallen en we niet meer kunnen terugvallen op onze vaste gewoontes, dan verliezen we ons gevoel van controle en komt er angst. En niet alleen bij Dick… ook bij mij.

Aan de andere kant hebben we samen al zoveel meegemaakt waarbij hij mij met zijn onverwachte veerkracht enorm heeft verrast. En verder maar gewoon stap voor stap kijken wat deze situatie ons brengt. Als er problemen komen, kan ik contact opnemen met de zorgmanager en de gedragswetenschapper. Al kijken die natuurlijk vanuit een ander perspectief.

Samensmeden
Naar aanleiding van wat telefoontjes met andere familierelaties bedacht ik me dat het misschien ook fijn is om als ouders/broer/zus met elkaar verhalen te kunnen delen. Ik merkte dat we elkaars taal spreken, elkaars verhalen als geen ander snel begrijpen. Het gaat hier om onderliggende waarden als vertrouwen, de constante factor zijn in iemands leven. En dan wordt ‘boven over’ zomaar besloten dat jij geen contact mag hebben met je kind, broer, zus. De 1,5 meter geldt niet voor jou. Wat kun je dan als fysiek contact tijdelijk niet mogelijk is?  ‘Als je het contact verliest, dan voel je pas hoe gehecht je bent’.
En natuurlijk kijkt het team naar de belangen van de hele groep, maar soms heb jij daar even geen boodschap aan. Jij bent er voor je kind, voor je broer, voor je zus, etc.

Daarom zoek ik naar manieren om elkaar te ondersteunen in deze periode.

Als narratief coach en verhalenvanger verzamel ik al jaren werkverhalen die ik voorzie van een professionele reflectie zodat iedereen daar iets van kan leren.

Hoogste tijd om daar de verhalen van familierelaties van mensen met een verstandelijke beperking aan toe te voegen. Hoe is het om met dit beleid geconfronteerd te worden? Wat betekent dat in de praktijk voor jou? Hoe voel je je daarbij? Wat betekent dat voor jullie relatie? Waar ligt voor jou de grens om je aan te passen aan het grotere geheel?

Ben jij ouder, zus, broer? Heb je een vraag, een idee of een verhaal? Stuur me een persoonlijk bericht of mail me via: gea@korenvisie.nl
Ben je begeleider? Geef dan gerust mijn e-mailadres door aan familieleden van cliënten.

Dan gaan we samen op reis om te ontdekken hoe we hier de komende periode mee om kunnen gaan en hoe we elkaar als familierelaties kunnen steunen.
Je bent hoe dan ook van harte welkom met jouw verhaal.

Gea Koren